Roulettecomputers

Hoe de eerste roulettecomputer werd gebouwd

Het idee kwam in het voorjaar van 1955 bij Edward Thorp op, toen hij promovendus natuurkunde was aan UCLA: een wiel dat te goed gemaakt is om een bias te hebben, zou het balletjemateriaalBalletjeHet kleine balletje dat langs de baan wordt gelanceerd, tegen de rotor in. Moderne balletjes zijn van ivorine of teflon, 18–21 mm.Volledig lezen → even voorspelbaar moeten laten rondgaan als een planeet. Hij filmde een goedkoop wiel op halve grootte met een stopwatch in beeld en vond het te onregelmatig om te voorspellen, en een reis naar Nevada in december 1958 liet hem zien dat casinowielen soepel liepen. Daarna nam blackjack het over. In november 1960 vroeg hij aan het MIT Claude Shannon om zijn artikel over kaarten tellen naar de National Academy of Sciences te sturen; aan het eind van het gesprek vroeg Shannon waar hij nog meer aan werkte, en het rouletteproject verhuisde naar de kelder van Shannon. Ze kochten voor $1.500 een standaard casinowiel uit Reno, zetten het op een oude biljarttafel met een leistenen blad en timeden het balletje met een stroboscoop en een klok die tot op een honderdste seconde af te lezen was. Met oefening daalden hun timingfouten van ongeveer 0,03 tot 0,01 seconde. In juni 1961 had de computer twaalf transistors en was hij zo groot als een pakje sigaretten: een schakelaar in de schoen, bediend met de grote teen, timede de rotormateriaalRotorHet draaiende deel van het wiel dat de vakken draagt.Volledig lezen → en het balletje, en een toon in één oor noemde een van de acht sectorenwielSectorEen aaneengesloten boog van vakken op het wiel, te onderscheiden van een groep op het tableau.Volledig lezen → van het wiel. In Las Vegas timede Shannon die zomer aan het wiel en schreef hij nummers op zoals elke systeemspeler, terwijl Thorp aan het andere eind van de tafel dubbeltjes inzette. De voorspellingen hielden stand, maar de haardunne draadjes naar het oortje braken steeds weer, en een keer staarde een vrouw naast Thorp vol afschuw naar het luidsprekertje dat uit zijn oor stak. Ze hebben nooit serieus ingezet. Thorp maakte het systeem in 1966 bekend en publiceerde de details in 1979 en 1984.

De eerste digitale computers

De machine van Thorp en Shannon was analoog: de schakeling was het programma, en wie de methode wilde veranderen, moest haar opnieuw bedraden. De microprocessor nam die grens weg. Alan Lewis, een student aan Caltech, nam in 1972 een zelfgebouwde digitale computer in een cameratas mee naar Circus Circus in Las Vegas, timede wielen vanaf een balkon boven de tafels en gaf voorspellingen per radio door aan een partner beneden. Het werkte, en het leverde geen geld op; later ontdekte hij dat hij de scheefstand van het wiel had weggelaten. Vanaf 1976 deed een groep natuurkundestudenten in Santa Cruz, de Eudaemons, het werk grondig. Ze kochten een casinowiel, maten het balletje, de rotor, de scheefstand en het stuiteren, en schreven vergelijkingen met vijf instellingen die de speler voor elk wiel bijstelde door vóór het inzetten ongeveer twintig minuten met teenschakelaars te klikken. Hun computer noemde een paar seconden na het begin van de spin een van acht sectoren. Aan een echte tafel gaf hij in januari 1978 een voordeel dat ze op 25% schatten; de hardware, op het lichaam gebonden en later in schoenen ingebouwd, faalde veel vaker dan de natuurkunde (zie De Eudaemons).

Waarom late inzetten ertoe deden

Een casino kan voorspelling volledig onmogelijk maken door geen inzetten meer aan te nemen zodra het balletje is gelanceerd. Thorp ontdekte dat bijna geen casino dat deed: in Reno, Las Vegas, Londen, Monte Carlo, Nice, Venetië en Puerto Rico was het gebruikelijk om een omwenteling of twee voordat het balletje viel “geen inzetten meerprocedureGeen inzetten meerDe roep van de croupier (of de melding op het scherm) waarmee het inzetten wordt gesloten. Fiches mogen niet meer worden geplaatst, verplaatst of weggehaald.Volledig lezen →” te roepen. Dat venster is wat elk voorspellingsplan sindsdien nodig had, van de Eudaemons tot de late annonces van het Ritz-team op de racetracktafelRacetrackDe ovale strook op live- en elektronische tableaus die de nummers in wielvolgorde toont en waarmee je buren en sectorinzetten met één tik plaatst.Volledig lezen →. Nevada verbood voorspellingsapparaten in mei 1985, en livestudio’s sluiten de inzetten nu bij de lancering.

Hoe casino’s terugsloegen

In de jaren dat er na de lancering nog inzetten werden aangenomen, bestreden casino’s verdachte spelers via de croupier. Verslagen over de systeemspelers van Norman Leigh in Nice in 1966 en over latere voorspellersteams beschrijven een nieuwe croupiermensenCroupierDe spelleider aan een roulettetafel (online vaak “dealer” genoemd).Volledig lezen → bij elke spin, een ander balletje, korte of snelle spins, een tafel vol mensen van het casino zelf en uiteindelijk een gesloten tafel. Deze verhalen komen van de kant van de spelers en zijn moeilijk te controleren (Goldman, 2007). De tactieken zijn toch logisch: een korte of snelle spin kan het balletje niet op een vakmateriaalVakEen van de 37 genummerde compartimenten op de rotor. Ook: nummervak, gleuf.Volledig lezen → richten, maar verstoort wel de timing die een voorspeller meet.

Mythe: croupiers kunnen het balletje mikken

Hoe goed de voorspelling moet zijn

Thorp (1984) berekende wat een voorspelling waard is als de fout een klokvormige verdeling volgt: bij een gewone spin zit het voorspelde vak σ vakken naar de ene of de andere kant ernaast. Zet je alleen op het voorspelde nummer in, of op dat nummer en twee bureninzetBurenEen nummer en de twee vakken aan weerszijden ervan op het wiel, vijf fiches als straight up.Volledig lezen → aan elke kant, dan hangt het voordeel alleen van σ af. Een perfecte voorspelling zou elke straight upinzetStraight upEén enkel nummer, betaalt 35:1 uit.Volledig lezen → winnen. Bij σ = 10 vakken, de nauwkeurigheid die Thorp en Shannon haalden, levert een straight up ongeveer +44% op, het cijfer dat Thorp voor hun apparaat geeft; zijn verslag uit 1998 legt het op het meest begunstigde achtste deel van het wiel. Het voordeel daalt snel naarmate de fout groeit en is verdwenen bij ongeveer 17 vakken op een Europees wiel en 16 op een Amerikaans wiel, wanneer de voorspelling bijna een half wiel ernaast zit. Thorps eigen foutenbudget laat zien waarom die grens dichtbij ligt: afzonderlijke fouten van 1,4 en 5,5 vakken bij het timen van de rotor en het balletje, 7 door de val van het balletje over de deflectorenmateriaalDeflectorEen van de metalen obstakels op de helling die het vallende balletje verstrooien. Ook: canoe, ruitje, pin.Volledig lezen → en 6 door het stuiteren in de vakken komen samen op ongeveer 10,8.

Vertraging

Vragen