Beroemde roulettespelers

Joseph Jagger (1830–1892)

Een textielondernemer uit Shelf, bij Bradford, wiens firma in Manchester in 1860 failliet was gegaan. Rond 1880 ging hij naar Monte Carlo, liet de wielen vastleggen en zette in op de nummers die te vaak vielen. Het vroegste verslag, het boek van Victor Bethell uit 1901, zegt dat hij £120.000 won, daarvan £40.000 weer verloor en vertrok met ongeveer £80.000, zo’n twee miljoen frank, en dat het casino zijn wielen eerst elke nacht van tafel naar tafel verplaatste en daarna nieuwe bestelde met verplaatsbare tussenschotten. Geen krant uit die tijd berichtte over de winst, en de papieren van het casino uit die jaren zijn verdwenen. Zijn biograaf Anne Fletcher (2018), zijn achter-achter-achternicht, dateert het eerste bezoek op 1880 of 1881, niet op het 1873 of 1875 van oudere navertellingen. De zes ingehuurde klerken zijn van Bethell; de lijst van negen nummers en de kras die hij in een wiel zou hebben aangebracht, duiken voor het eerst op in 1951, en niets ondersteunt ze. Toen hij in 1892 stierf, was zijn nalatenschap bescheiden. De pagina Joseph Jagger loopt het bewijs door.

Joseph Jagger

Charles Wells (1841–1922)

Een oplichter en uitvinder die in 1891 in Monte Carlo aankwam met geld dat was opgehaald voor een nepuitvinding en in een paar dagen meerdere keren de bank liet springen, waarbij hij met een verbijsterende reeks ongeveer £40.000 won. Hij beweerde een onfeilbaar systeem te hebben en legde het nooit uit. Hij werd “The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo” in een lied uit de music hall, verloor die winter een deel van het geld weer en zat een groot deel van de rest van zijn leven in de gevangenis voor fraude. Wat zijn systeem ook was, zijn resultaat was geluk.

De man die de bank liet springen

Hibbs en Walford (1947)

In 1947 brachten twee studenten van de University of Chicago, Albert Hibbs, die een master in de wiskunde afrondde, en Roy Walford, een student geneeskunde, een vakantie in Reno door met het vastleggen van spins. Ze zochten wielen waarop sommige nummers vaker vielen dan 1 op 38 toelaat, vonden die, zetten erop in en trokken verder naar Las Vegas. Life vertelde het verhaal in december 1947 onder de kop “How to Win $6.500”; latere verslagen, ook dat van Hibbs zelf, noemen hogere bedragen, en Thorp, die er in 1998 over schreef, dateerde het op 1949–50. Van het geld kochten ze een zeilboot van 40 voet en meer dan een jaar in het Caribisch gebied. Hibbs ging later naar het Jet Propulsion Laboratory, waar hij de bekendste stem naar het publiek werd, en Walford werd onderzoeker van veroudering. Hun winst is de eerste goed gedocumenteerde Amerikaanse winst dankzij wielbias, en die had Thorp in gedachten toen hij in 1955 besloot dat goed gebouwde wielen dan maar met natuurkunde verslagen moesten worden.

Norman Leigh (1966)

In de zomer van 1966 nam Norman Leigh, een Engelsman die schreef dat zijn vader aan roulette ten onder was gegaan, een team van twaalf mee naar het Casino Municipal in Nice. Volgens zijn eigen verslag speelden ze de omgekeerde LabouchèrestrategieLabouchèreWegstreepsysteem: schrijf een rij getallen op, zet de som van de twee uiteinden in, streep ze weg na een winst, voeg het verloren ingezette bedrag toe na een verlies.Volledig lezen → op alle zes enkelvoudige kansen aan twee tafels, wonnen ze een aantal avonden flink en werden ze gestopt toen het casino de tafels sloot en hen uit Franse casino’s weerde. Zijn boek, Thirteen Against the Bank (1976), is de enige volledige getuigenis, en de bedragen erin zijn niet te controleren. Het systeem kan ze niet verklaren: de omgekeerde Labouchère kost 1,35% van de totale inzetgeldTotale inzetHet totale bedrag (omzet) dat over een sessie of periode is ingezet, opnieuw ingezette winst meegeteld. Ook: handle, action.Volledig lezen → met la partageregelLa partageFranse regel: wanneer de zero valt, krijg je de helft van een inzet op een enkelvoudige kans terug. Halveert het huisvoordeel op die inzetten tot 1,35%.Volledig lezen → en wint alleen in de zeldzame sessie waarin een rij oploopt tot het maximum (zie Labouchère). Twaalf spelers op zes kansen spelen in een aantal avonden veel sessies, een paar daarvan moesten wel grote winsten worden, en doordat het casino het spel sloot, kreeg het geluk geen kans om uit te middelen.

Mythe: systemen verslaan het wielLabouchère

Thorp en Shannon (1961)

Edward Thorp, die later blackjack versloeg met kaarten tellen, en Claude Shannon, grondlegger van de informatietheorie, bouwden de eerste draagbare computer: een apparaat ter grootte van een pakje sigaretten dat het balletjemateriaalBalletjeHet kleine balletje dat langs de baan wordt gelanceerd, tegen de rotor in. Moderne balletjes zijn van ivorine of teflon, 18–21 mm.Volledig lezen → en de rotormateriaalRotorHet draaiende deel van het wiel dat de vakken draagt.Volledig lezen → timede en een toon naar een oortje stuurde die een octant van het wiel aanwees. Het werkte in Shannons kelder op een gekocht wiel en met horten en stoten in Las Vegas, waar draden braken en het oortje zichtbaar was. Ze stopten om praktische redenen; Thorp maakte het systeem in 1966 bekend en beschreef het volledig in 1979 en 1984 (zie Advantage play).

De Eudaemons (1976–1981)

Een groep promovendi natuurkunde in Santa Cruz bouwde kleine digitale computers om in een casino op het lichaam te dragen: één speler timede het wiel met teenschakelaars, de computer voorspelde een sectorwielSectorEen aaneengesloten boog van vakken op het wiel, te onderscheiden van een groep op het tableau.Volledig lezen →, en een tweede speler ontving de voorspelling door trillingen en zette erop in. In 1977 en 1978 zat de computer onder de arm gebonden; een latere versie, ingebouwd in de zool van een schoen, ging in november 1981 naar Las Vegas en legde het af tegen de elektrische ruis van de casino’s. Hun tests beloofden een voordeel van 44%, en hun eerste lange sessie aan een echte tafel gaf ongeveer 25%. De hardware werkte zelden lang: losse draden, elektrische schokken en één keer een brandwond door oververhitte bedrading maakten een eind aan veel sessies. Ze wonnen een paar duizend dollar met inzetten van tien en vijfentwintig cent, gaven ongeveer $15.000 uit en lieten een goed boek na. De pagina De Eudaemons vertelt het verhaal.

De Eudaemons

Richard Jarecki (1931–2018)

Een in Duitsland geboren Amerikaanse arts die samen met zijn vrouw Carol en een paar helpers in de jaren 1960 en begin jaren 1970 wielen met één zerowielZeroHet ene groene vak dat door geen enkele enkelvoudige kans, dozijn- of kolominzet wordt gedekt; de bron van het huisvoordeel. Ook: enkele zero, 0.Volledig lezen → in Europese casino’s vastlegde, vooral in Sanremo, en inzette op de nummers die te vaak vielen. Volgens Carol Jarecki kon één wiel meer dan 10.000 spins en wel een maand kosten. Het in memoriam in The New York Times zegt dat hij volgens veel berichten meer dan $1,2 miljoen won; het bedrag is nooit gecontroleerd. Hij vertelde verslaggevers dat een computer van de University of London het spel had gekraakt, wat The Times en de roulettehistoricus Russell Barnhart beschrijven als een dekmantel voor gewoon observeren. Sanremo vroeg hem in januari 1969 weg te blijven, weerde hem in februari als beroepsgokker en liet hem binnen enkele dagen weer toe, verplaatste zijn tafels, en verving uiteindelijk zo’n twee dozijn wielen. Hij ging in 1973 of 1974 terug naar de Verenigde Staten. De pagina Richard Jarecki heeft de details.

Richard Jarecki

Gonzalo García-Pelayo (geboren 1947)

Een Spaanse platenproducent en filmregisseur die samen met zijn kinderen en neven vanaf eind 1991 ongeveer 5.000 spins per wiel vastlegde in Casino Gran Madrid, buiten de stad, en inzette op de vakkenmateriaalVakEen van de 37 genummerde compartimenten op de rotor. Ook: nummervak, gleuf.Volledig lezen → die voorlagen. Volgens zijn eigen cijfers won het beste vak eens in de 28 spins en was het voordeel ongeveer 6%; hij schat de winst op 200 tot 250 miljoen peseta’s over verschillende casino’s. Het casino weerde de familie, de overheid draaide het verbod terug, en de beroepen van het casino faalden, het laatste bij het Hooggerechtshof in juni 2004. Het hof zei dat de spelers vindingrijkheid en een computer hadden gebruikt en niets meer, en dat het rechtmatige antwoord van een casino is zijn wielen te verplaatsen, hun onderdelen te verwisselen of ze beter te bouwen. De pagina Gonzalo García-Pelayo vertelt het volledig.

Gonzalo García-PelayoRoulette in Europa

De drie van het Ritz (2004)

Drie spelers, twee mannen en een vrouw uit het voormalige Joegoslavië en Hongarije, wonnen in maart 2004 in twee nachten ongeveer £1,3 miljoen in de Ritz Club in Londen door laat in te zetten op kleine groepjes naburige nummers. De kranten meldden een laserscanner die in een telefoon verborgen zat; zo’n apparaat is nooit getoond. Ze werden gearresteerd en weer vrijgelaten, en in december 2004 liet de politie de zaak vallen en gaf hun het geld terug, omdat de oude wet tegen valsspelen niet dekte wat ze hadden gedaan. Bloombergs reconstructie uit 2023 van de leider, een Kroaat die bekendstaat als Niko Tosa, beschrijft voorspelling op het oog bij een wiel dat licht scheef stond, geen apparaat. De Gambling Act 2005 verving het oude delict door een ruimer delict van valsspelen, van kracht sinds 2007; of dat ook voorspelling op het oog dekt, is nooit voor de rechter getoetst. Het was de laatste grote, openbare winst op roulette door voorspelling.

Wat ze gemeen hebben

Elke gedocumenteerde winnaar mat het wiel (Jagger, Hibbs en Walford, Jarecki, García-Pelayo) of voorspelde het balletje (Thorp, de Eudaemons, het Ritz-team). Niet één van hen won met een inzetpatroon, en de enige beroemde systeemspeler, Wells, verloor binnen enkele maanden een deel ervan weer en belandde in de gevangenis. Elke methode die ze gebruikten, werd uiteindelijk onmogelijk gemaakt doordat casino’s het wiel, de regels of de wet veranderden. De Lab-pagina’s leggen de methoden uit; deze pagina legt uit waarom je van zo weinig mensen hebt gehoord.

Vragen